Μελετώντας τα Αρχεία των Αγωνιστών της Εθνικής Βιβλιοθήκης προκειμένου να συναντήσω ονόματα αγωνιστών της επαρχίας Πατρατζικίου ( Υπάτης ) που πολέμησαν για την ανεξαρτησία της Ελλάδος, ήρθα αντιμέτωπος με εκατοντάδες Έλληνες αγωνιστές, οι οποίοι, με τις αιτήσεις τους προς τις κατά εποχές συσταθείσες Επιτροπές για την εξέταση «των Αγώνων και Θυσιών» ( εξεταστικές Επιτροπές συστήθηκαν κατά τα έτη 1833, 1846 και 1865), αιτούνται την αναγνώριση των αγώνων τους και κάποια συνταξιοδότηση.
Είναι συγκλονιστικό το γεγονός να έρχεται κανείς σε άμεση επαφή με την κραυγή απελπισίας αλλά και πικρίας ταυτόχρονα αυτών των ανθρώπων που έδωσαν ό,τι είχαν για την ελευθερία και την ανεξαρτησία της πατρίδας και στο τέλος εκλιπαρούν για λίγα χρήματα προκειμένου να μην ζητιανεύουν.Είναι αυτοί που κατά τα χρόνια της νεότητας ή της ωριμότητας τους, αντί να δουλέψουν τη γη τους, να φροντίσουν τα κοπάδια τους, να αναπτύξουν το εμπόριο τους, ν΄ ασχοληθούν με την μόρφωση ή την τέχνη τους, εγκατέλειψαν τα πάντα στο προσκλητήριο της πατρίδας και τώρα είτε γέροντες είτε ανεπάγγελτοι είτε ανάπηροι και τραυματισμένοι, ντρέπονται, όπως πολλοί αναφέρουν στις αιτήσεις τους, να φέρουν στο στήθος τους τα παράσημα του Αγώνα επειδή φορούν κουρέλια .Πολλοί όμως προτίμησαν να ενταχθούν στις συμμορίες των ληστών που μαίνονταν στην περιοχή προκειμένου να εξασφαλίσουν τα προς το ζήν.Μέσα από τις υποβληθείσες αιτήσεις έχουμε την δυνατότητα να αντλήσουμε πληροφορίες και για άλλα θέματα και συνήθειες του δημόσιου και ιδιωτικού βίου, όπως η φτώχεια στην οποίαν περιέπεσαν εκατοντάδες αγωνιστών, αφού το Κράτος δεν παρείχε σύνταξη σ' αυτούς ή προικοδότηση (εφ άπαξ καταβολή κάποιου χρηματικού ποσού) ή ανάγκη να προικοδοτήσουν τις θυγατέρες του προκειμένου να τις παντρέψουν και ήταν τόσο επιτακτικό αυτό το γεγονός ώστε η Πολιτεία παρείχε αυτή την προικοδότηση στις κόρες των απόρων Αγωνιστών.
Για την περιοχή του Σμόκοβου (Πύργου )Υπάτης παραθέτω τα ονόματα των αγωνιστών, σαν ελάχιστο φόρο τιμής για τους αγώνες τους
Όσοι από τους απογόνους των αγωνιστών αυτών θέλουν να προμηθευτούν αντίγραφα των πιστοποιητικών που βρίσκονται στους φακέλους του κάθε αγωνιστή μπορούν να απευθυνθούν στην Εθνική Βιβλιοθήκη
Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΑΕΤΟΥ
Μετά την μάχη στο χάνι της Γραβιάς ( 8 Μαΐου 1821 ) οι οπλαρχηγοί , Γκούρας , Σκαλτσοδήμος και Σαφάκας , σε συνεννόηση με τον οπλαρχηγό Γεωργάκη Κοντογιάννη ,αποφάσισαν να επιτεθούν και να κτυπήσουν την Υπάτη για να αναγκάσουν τους Τούρκους να υποχωρήσουν και να αφήσουν ελεύθερη τη διάβαση των Θερμοπυλών.
Οι Γκούρας και Σκαλτσοδήμος έπιασαν την θέση Αετός δίπλα στην Καστανιά και πάνω από την Υπάτη.Ο Σαφάκας έπιασε την θέση Πάθενα πάνω από το Σμόκοβο και δίπλα στο Νιοχώρι,σε συνεννόηση με τον Γεωργάκη Κοντογιάννη την επομένη να κτυπήσουν μαζί την Υπάτη. Απρόοπτα όμως με το ξημέρωμα της μέρας , οι Γκούρας ,Σκαλτσοδήμος ,βρέθηκαν περικυκλωμένοι από 1500 Αλβανούς υπό τις διαταγές του Αλβανού Τελεχόν Φέζον συγγενή του Αλή Πασά .
Η μάχη που ακολούθησε ήταν σφοδρή σώμα με σώμα ,κράτησε έως την δύση του Ήλιου. Η αριθμητική υπεροχή των Αλβανών ανάγκασε τους Έλληνες να οπισθοχωρήσουν μέσα στην χαράδρα.Τότε επετέθη ο Σαφάκας κατά των Αλβανών με 300 παλικάρια.Οι Αλβανοί ξαφνιάστηκαν , νόμισαν ότι περικυκλώθηκαν και τράπηκαν σε φυγή .Στο πεδίο της μάχης εγκατέλειψαν 200 νεκρούς και τραυματίες καθώς και άφθονο πολεμικό υλικό.
Οι Ελληνικές απώλειες ήταν 12 στρατιώτες νεκροί σύμφωνα με τη ( Μεγάλη Στρατιωτική εγκυκλοπαίδεια . Τόμος Α σελίδα 291.)Το σώμα του Σαφάκα αποτελείτο από λίγο τακτικό Στρατό και τους κατοίκους των χωριών , Σμόκοβου , Νιοχώρι και Χομίργιαννης .Σ ε αυτή την μάχη διακρίθηκαν οι Σμοκοβίτες , Παπαδήμας , Γεωργουσανδρέας , Ζαχαρής , Τσιρούνης Γεώργιος , Γιαννούλης Παπανδρέας , Μανιώτης ( Αλατάς ) , Καραδήμας.Από την Χομίργιαννη διακρίθηκε ο Κουσουρής ,ο οποίος την εποχή εκείνη ήταν αρχιτσέλιγκας με 5.000 πρόβατα .
Στη μάχη του Αετού ,πήρε μέρος και ο μικρός γιός του Κουσουρή , Ιωάννης τον οποίο, μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας τον σκότωσαν ληστές επειδή δεν τους έδωσε μία κουμπούρα.Το μέρος που σκότωσαν οι ληστές τον Κουσουρή ονομάσθηκε : στο βάρεμα του Κουσουρόγιαννου.
Ο Ιστορικός Φιλήμων ( Μέρος Γ . Κεφάλαιο 18 σελίδα 363 ) την ξαφνική επίθεση των Αλβανών την χρεώνει στον οπλαρχηγό Γεωργάκη Κοντογιάννη , ο οποίος σε συνεννόηση με τον Αλβανό Τελεχά Φέζον , όχι μόνο δεν ενίσχυσε τους Έλληνες ,αλλά τον συμβούλευσε να επιτεθεί δίνοντας του την ακριβή τους θέση.(Σημειώνουμε εδώ ότι ο Γεωργάκης Κοντογιάννης ήταν προσωπικός φίλος του Αλή Πασά ).Από άλλες πηγές και ιδίως από τις παραδόσεις είναι γνωστό ότι ο Γεωργάκης Κοντογιάννης , σε πολλές περιπτώσεις στα επαναστατικά χρόνια του 1821 και ειδικά στα χρόνια του Αλή Πασά η στάση που τήρησε θεωρείται προδοτική.Σε αντίθεση με τα αδέλφια του Μήτσο Κοντογιάννη ,οπλαρχηγό της Υπάτης ( Πατρατζίκι ) .Βαγγέλη Κοντογιάννη οπλαρχηγό της Σέλιανης ( Μάρμαρα ) και Γιαννάκη ΚοντογιάννηΛόγω του ότι οι Κοντογιανναίοι ( οι οποίοι ήταν πολλά αδέλφια) δεν συμφωνούσαν μεταξύ τους ,( εξ ΄αιτίας του Γεωργάκη Κοντογιάννη ), στο τρόπο κοινής δράσης και είχαν πάντα αντίθετες γνώμες , γεννήθηκε στη περιοχή η λαϊκή παροιμία που λέει .
Δώδεκα Κοντογιανναίοι ,Δεκατρείς Ταμπουράδες.
Η Οικογένεια των Κοντογιανναίων , σκότωσε στο Μαυρίλο Φθιώτιδας στα τέλη του 17ου αιώνα πέντε παιδιά Χατζηχρήστου Αναγνώστου Οικονόμου.Ο αρματωλός της Ρεντίνας , Ιωάννης Φραγκίστας πήρε τα δύο ανήλικα παιδιά ενός από τους σκοτωμένους γιούς του Χατζηχρήστου , Κωνσταντίνου , τους Δημήτρη και Γιαννακό τα μετέφερε στα Άγραφα στο σπίτι του Τσολάκογλου τα ανέθρεψε και τα μόρφωσε.Ο ένας από τους δύο ο Δημήτρης, διετέλεσε Γερουσιαστής και Υπουργός στη Βασιλεία του Όθωνα.
ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΠΑΣΤΑΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΜΟΚΟΒΟ
ΠΑΠΑΔΗΜΑΣ
Στο βιβλίο του Σ .Αραβαντινού ( έκδοση 1895 σελίδα 608 ) αναφέρει ως ιδιοκτησία (τσιφλίκια) του Αλή Πασά εις την περιφέρεια Νέων Πατρών(Υπάτης) τα χωριά Λιανοκλάδι, Μεζιάτες , Αμούρι , Ζέλι , Μορούφλιανη , Άγιος Σώστης , Μάντετσι , Συκά ,Καμπιά , Χαλίλη ( το χωριό Σμόκοβο δεν αναφέρεται σε αυτή την ιδιοκτησία )Αυτό οφείλεται εις τον τότε Ιερέα ( 1800 –1822 ) του χωριού Παπαδήμα , ο οποίος ήταν ανδρείος ,άριστος ιππέας και δεινός σκοπευτής.Υποστήριζε το Ελληνικό στοιχείο της περιοχής με το γιαταγάνι του ,ήταν φόβος και τρόμος για τους Τουρκοαλβανούς καταχτητές , γιατί ο Παπαδήμας δεν ήθελε για κανένα λόγο το χωριό να γίνει ιδιοκτησία (τσιφλίκι) του Αλή Πασά και ούτε να πατήσει Τούρκος στο χωριό . Ο τότε οπλαρχηγός της Αγά ( Σπερχειάδας ) και προσωπικός φίλος του Αλή Πασά Γεωργάκης Κοντογιάννης του πρότεινε την φιλία του Αλή Πασά και σαν δώρο του έδινε τα ποτιστικά χωράφια στο χωριό Μάντετσι , ο Παπαδήμας του απάντησε:Ο Παπαδήμας ούτε το χωριό του πουλάει ,ούτε το ψωμί των φτωχών τρώει.Αφού απέτυχε η προσέγγιση του Κοντογιάννη , ο Τούρκος πασάς της Υπάτης τον κάλεσε στην Υπάτη ,και του πρότεινε αμνηστία και φιλία με τον Αλή Πασά με τον όρο να δώσει τη συγκατάθεση του και το Σμόκοβο να γίνει τσιφλίκι του πασά.Ο Παπαδήμας και πάλι αρνήθηκε , ο πασάς προσπαθώντας να κρύψει την οργή του πρόσφερε καφέ ,ο Παπαδήμας ,έξυπνος και φιλύποπτος την ώρα που έφερε το φλιτζάνι στα χείλη του ,με μία αδέξια κίνηση ,έχυσε τον καφέ πάνω στα ράσα του.Ο πασάς επέμενε να τον κεράσει άλλον ,αυτός αρνήθηκε ευγενικά και αποχώρησε.
Φθάνοντας στο χωριό Ρηγόζιανο, κάθισε σε μία βρύση να ξεκουραστεί λίγο και να ποτίσει το άλογο του νερόΤρίβοντας το μουστάκι του παρατήρησε ότι πολλές τρίχες του, που είχαν έρθει σε επαφή με το φλυτζάνι του καφέ έμειναν στα χέρια του, κοιτώντας το ράσο του στο σημείο που είχε χυθεί ο καφές ,είδε ότι είχε τρυπήσει. Τότε βεβαιώθηκε ότι ο Πασάς ήθελε να τον δηλητηριάσει.Ο Παπαδήμας είχε το ταχύτερο άλογο της περιοχής ,την διαδρομή Σμόκοβο – Δρεμμίτσα ( Δωρίδα) διάρκειας 6 ωρών , την έκανε 1.30 ώραΌταν κάποτε τον καταδίωξαν 50 Τούρκοι στρατιώτες με τα άλογα τους .από τις Μεξιάτες έως το χωριό Συκά δεν κατόρθωσαν να τον συλλάβουν λόγω της ταχύτητας του αλόγου του .Ο Παπαδήμας είχε Δύο γιούς τον Νικόλαο και μετέπειτα ,Παπανικόλαο Παπαδήμα και τον Ανδρέα που μετενομάσθηκε σε Αναγνώστη .Απόγονοι του είναι σήμερα οι οικογένειες που φέρουν τα ονόματα Παπανικολάου και Αναγνωστόπουλος.
ΑΛΑΤΟΓΙΑΝΝΟΣ
Γεννήθηκε το 1790 και πέθανε το 1853 . Το πραγματικό του όνομα ήταν Γιάννης Αθανασίου Αλατάς .Κλέφτης και αρματολός ,πρωτοπαλίκαρο του Κοντογιάννη ,πρίν την Επανάσταση .Στα 1810 σκότωσε όλους τους Τούρκους του χωριού και γκρέμισε τα σπίτια τους ,για να μην έχει αφορμή και δικαίωμα ο Αλή Πασάς να κάνει το χωριό τσιφλίκι του. Στην επανάσταση πήρε μέρος από την αρχή έως το τέλος υπό τις διαταγές του Μ.Κοντογιάννη και άλλων οπλαρχηγών .Ανδραγάθησε στις δύο μάχες της Υπάτης και πήρε μέρος στις διαπραγματεύσεις με τους Τούρκους για την παραδοσή τους στις 18/4/1821. Πολέμησε στην Άμπλιανη στο Καρπενήσι στην Καλιακούδα όπου τραυματίσθηκε στο αριστερό χέρι,στο Νιόκαστρο στην Πύλο ,στο Κρεμμύδι Μεσσηνίας όπου του χάρισε ο Καραισκάκης ένα ντουφέκι,στην πολιορκία του Μεσολογγίου ,στη πολιορκία της Αθήνας και σε πολλές άλλες μάχες .Είχε πάντα μαζί του πολλούς άνδρες και θεωρούνταν Μπουλουξής. Η Επιτροπή Εκδουλεύσεων μετά την απελευθέρωση του έδωσε βαθμό ...απλού στρατιώτη με Α.Μ 10561 και αρ.ν.μ. 6512 Σύμφωνα με την παράδοση ήταν ατρόμητο και σπάνιο παλικάρι , μαζί δε με τον Παπαδήμα ξεσήκωναν τους υπόδουλους Έλληνες στην περιοχή μας ,στον απελευθερωτικό αγώνα κατά των Τούρκων.
ΑΛΑΤΑΣ ΑΘ. ΜΑΝΙΩΤΗΣ
Αδελφός του Αλατόγιαννου .Πήρε μέρος στην Επανάσταση και αγωνίστηκε κάτω από τις διαταγές πολλών οπλαρχηγών .Πολέμησε ηρωικά και Ανδραγαθησε στη μάχη του Αετού μαζί με πολλούς συγχωριανούς του στο σώμα του Αντρίτσου Σαφάκα
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟΣ ΜΗΤΣΟΣ
Παλιός αγωνιστής πήρε μέρος στην επανάσταση από την αρχή έως το τέλος..Αγωνίστηκε υπό τις διαταγές του Μ.Κοντογιάννη και ήταν επικεφαλής ομάδας σαν Μπουλουξής. Πολέμησε στην Υπάτη ,στο Καρπενήσι και Καλιακούδα κατά του Σκόντρα Πασά ,στα Καγκέλια όπου και τραυματίστηκε , στον Αετό ,στο Διπόταμο , στο Νιόκαστρο ,ι στο Κρεμμύδι Μεσσηνίας ,στη πολιορκία της Αθήνας και σε πολλές άλλες μάχες. Το 1829 στη μάχη της Πέτρας πολέμησε σαν υπαξιωματικός στο σώμα του Δ.Υψηλάντη και σε αυτή την μάχηέχασε το δεξί του μάτι
ΚΑΡΑΔΗΜΑΣ ΧΡ .ΔΗΜΟΣ
Ήταν γιός του Χρήστου Ανάγνου και επειδή ήταν πολύ μελαχρινός του έμεινε το επώνυμο Καραδήμας, ενώ ο αδελφός του Θανάσηςδιατήρησε το επώνυμο Ανάγνος .Πήρε μέρος στην επανάσταση από την αρχή 'εως το τέλος .Πολέμησε στην Αλαμάνα στον Αετό στα Πέντε Όρια στο Δίστομο στην Αράχωβα και σε πολλές άλλες μάχες
ΓΕΩΡΓΟΥΣΑΝΔΡΕΑΣ
Ο Ανδρέας Γεωργούσης ήταν γενναίος πολεμιστής , πολέμησε υπό τις διαταγές του οπλαρχηγού Σαφάκα και έπεσε ηρωικώς μαχόμενος υπέρ πατρίδος στην έξοδο του Μεσολογγίου το 1826.
ΖΑΧΑΡΗΣ
Και αυτός αναφέρεται ως στρατιώτης του οπλαρχηγού Σαφάκα με το επώνυμο Αγγελόπουλος έκ Σμοκόβου ( βιβλιογραφία Δ.Λουκόπουλου : Ο Ρουμελιώτης καπετάνιος Σαφάκας σελίδα 107 ) .Σύμφωνα πάντα με την παράδοση ,ήταν ατρόμητος άνδρας, και έλαβε μέρος στις μάχες του Αετού ,Χαλκωμάτας ,Υπάτης κλ.Έπεσε ηρωικώς μαχόμενος στην ηρωική 'εξοδο του Μεσολογγίου το 1826.
ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ
Γεννήθηκε το 1808 στο Σμόκοβο , και ήταν γιός του Παπαδήμα. Σε ηλικία 12 ετών επειδή είχε μάθει γράμματα από τον πατέρα του ιερέα , ονομάσθηκε από τον ήρωα του 1821 Επίσκοπο Σαλώνων Ησαΐα ,Αναγνώστης της Εκκλησίας .Στα χρόνια της επανάστασης τον χρησιμοποιούσαν οι οπλαρχηγοί Δυοβουνιώτης και Πανουργιάς σαν αγγελιοφόρο , λόγω του ότι ήταν καλός δρομέας.Ήταν μικρόσωμος και στα χρόνια της Επανάστασης του 1821, οπλοφορούσε πάντα με δύο Κουμπούρες ,γιατί τα καριοφίλια ήταν μακρύκανα.Μετά την απελευθέρωση υπηρέτησε στο Σμόκοβο σαν δάσκαλος . Απόγονοι του είναι σήμερα οι φέροντες το επώνυμο Αναγνωστόπουλος.
ΕΠΟΧΗ ΛΗΣΤΟΚΡΑΤΙΑΣ
Επί Τουρκοκρατίας και ειδικά στην εποχή του Αλή Πασά ,πολλοί Έλληνες που δεν άντεχαν κυρίως την σκλαβιά και την φτώχεια μαζί αναγκάστηκαν να γίνουν ληστές και να ανέβουν στα Βουνά.Λήστευαν συνήθως Τούρκους αλλά και πλούσιες Ελληνικές οικογένειες.Μετά την απελευθέρωση περίπου στα 1830 , πολλοί αγωνιστές της Ελληνικής επανάστασης λόγω της αδιαφορίας που έδειξε απέναντι τους το νεοσύστατο Ελληνικό κράτος , βρέθηκαν χωρίς πόρους και προστασία , έτσι προσχώρησαν στις συμμορίες των ληστών.Με το εμπειροπόλεμο πλέον προσωπικό οι λήσταρχοι έγιναν αδίστακτοι, κτυπούσαν πια, όχι μόνο τα χωριά αλλά και τις μεγάλες πόλεις.
Η Κυβέρνηση για την καταστολή των ληστειών αναγκάσθηκε να δώσει αμνηστία σε όλους τους ληστέςΣτις 28 Απριλίου το 1836 έθεσε σε ισχύ τον νόμο περί αμνηστίας αλλά εξαιρούσε 16 περιβόητους λήσταρχους.Το φαινόμενο των ληστειών με αυτό το νόμο περιορίσθηκε σχετικά.Από το 1845 όμως η πολιτική διαφθορά που επικρατούσε στη χώρα μας ,(με την συμβολή της Αντιπολίτευσης που ήθελε να κτυπήσει τη Κυβέρνηση ) ενθάρρυνε και δημιούργησε νέες συμμορίες.Η Κυβέρνηση τότε βρέθηκε μπροστά σε μία χαώδη κατάσταση κυρίως στην ύπαιθρο. Με το νόμο ΤΟΔ της 27 Φεβρουαρίου 1871 ,περί καταδιώξεως της ληστείας έθεσε σε εφαρμογή το μέτρο της επικήρυξης των ληστών και της εκτόπισης όλων όσων τους υπέθαλπαν και τους πρόσφεραν κάλυψη.Παρά τις δεκάδες συλλήψεις και εκτελέσεις τα αποτελέσματα δεν ήταν ικανοποιητικά. Οι ληστές για να αντιμετωπίζουν τα καταδιωχτικά αποσπάσματα είχαν δημιουργήσει πολυμελείς ομάδες που πολλές φορές συγκρούονταν και μεταξύ τους για τον έλεγχο κάποιας περιοχής.Επί 50 σχεδόν ολόκληρα χρόνια η εξύμνηση των κατορθωμάτων των λήσταρχων ( Νταβέλη , Λίγγου , Κακαράπη κλ ) έφθασε σε τέτοιο σημείο που όνειρο του φτωχού κάθε χωρικού ήταν να ενταχθεί σε κάποια από αυτές τις ομάδες.
Το κλίμα αυτό που επικρατούσε σε όλη τη χώρα ώθησε αρκετούς Σμοκοβίτες να βγούν στο βουνό.Θα αναφέρουμε εδώ όσους τα ονόματα τους διασώθηκαν έως σήμερα μέσω της προφορικής παράδοσης
ΓΙΑΤΑΓΑΝΑΣ έδρασε στα χωριά Σμόκοβο ,Καστανιά Νιοχώρι και γενικά στον ορεινό όγκο της περιοχής μας .Τον επικήρυξε η κυβέρνηση ,και τον σκότωσε στη τοποθεσία Τρανή Λάκα ,ο επίσης ληστής Σταμέλλος από την Καστανιά , για να αμνηστευτούν τα δικά του εγκλήματα.
ΚΑΝΤΖΟΣ ( Ευάγγελος Χριστακόπουλος ) τον οποίο τον καρατόμησαν στην θέση Μοιρά της Υπάτης την στιγμή της σύλληψης του .
ΘΟΔΩΡΗΣ ( Θεόδωρος Χριστογιώργος ) Σαιταρής . Αυτός δολοφονήθηκε από καταδιωκτικό απόσπασμα στην Χομίργιαννη.
ΡΑΦΤΟΓΙΩΡΓΟΣ ( Γεώργιος Ραφτόπουλος ) η δράση του ήταν σχετικά μικρή, παραδόθηκε στις αρχές ,αμνηστεύτηκε και γλύτωσε τον θάνατο.
Όπως αναφέρει η προφορική παράδοση οι δύο ληστές Κάντζος και Θοδωρής, συνέλαβαν μια βραδιά στη θέση Σαμαράκι τον Ιερέα Παπαγεωργάκη από το Νιοχώρι που πήγαινε στο Σμόκοβο να μεταλάβει των Αχράντων Μυστηρίων κάποιο ετοιμοθάνατο κάτοικο του χωριού.Αφού τον κράτησαν όλη την νύχτα , την επομένη μέρα τον οδήγησαν στο σπίτι του στο Νιοχώρι ζητώντας του λύτρα για να τον αφήσουν ελέυθερο διαφορετικά θα τον εκτελούσαν . Ο Παπαγεωργάκης αναγκάστηκε να τους δώσει 300 χιλιάδες δραχμές , ( χρυσές την εποχή εκείνη) τα χρήματα τα είχε κρυμμένα στην ρίζα μιας καρυδιάς που είχε στην αυλή του.
Την ίδια εποχή λήστεψαν και τον Γιώργο Λαγό από το Σμόκοβο ,ο οποίος είχε τόσα χρήματα που όταν ζήτησε σε γάμο την κόρη του Παπαδήμα, του υποσχέθηκε ότι αν τον έκανε γαμπρό θα έστρωνε το δρόμο από το σπίτι του έως το σπίτι του Παπαδήμα με αργυρά τάλλαρα.Ο Παπαδήμας δεν τον έκανε γαμπρό του και τελικά πάντρεψε τη κόρη του με τον Σταύρο Σαιταρή
* Ευχαριστώ τον Γεώργιο Θ. Ξυνόγαλο για την συνδρομή του στην προσπάθεια καταγραφής αυτού του( αρχειακού )υλικού
